Lompat ke isi

hulu

Dari Wikikamus bahasa Indonesia, kamus bebas

Bahasa Indonesia

[sunting]

hulu [id]

Nomina
  1. (klasik) · (arkais) · bagian tubuh dari leher ke atas; kepala:
    hulubalang;
    penghulu;
    dahulu
  2. bagian atas (sungai dsb.); udik; ujung:
    Ia pernah berlayar ke hulu Sungai Musi
  3. desa; udik:
    Orang hulu
  4. pegangan (pada pisau, keris):
    Hulu pisau; hulu keris
  5. permulaan; pangkal; awal:
    Hulu musim; hulu malang
Entri turunan
Sinonim
Antonim
Terjemahan
hulu
  • hulu” di Kamus Besar Bahasa Indonesia, edisi VI (Daring), Jakarta: Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa, Kementerian Pendidikan Dasar dan Menengah Republik Indonesia, 2016.
Pemastian Istilah ini memerlukan pemastian (impor dari KBBI).
Tolong bantu tambahkan bukti ketercatatan dan sesuaikan definisinya, kemudian hapus teks {{rfv}}.

Bahasa Komering

[sunting]

hulu [kge]

Nomina
  1. kepala
  2. hulu (petunjuk arah)

Rujukan

[sunting]
  • Jakoeb, Ahmad Firdaus; Ben, Rakfat (2011). Kamus Bahasa Indonesia-Kumoring/Kumoring-Indonesia.

Bahasa Lampung Api

[sunting]

hulu [ljp]

Nomina
  1. kepala
Pelafalan

Bahasa Sunda

[sunting]

hulu [su]

Etimologi

Dari bahasa Ingush, dari bahasa Ingush.

Nomina
Undak-usuk bahasa Sunda
lemesmastaka
lomasirah
kasarhulu
  1. kepala
Pelafalan

Bahasa Lampung Api

[sunting]

hulu [ljp]

Nomina
  1. (Sungkai) kepala
    ulah apai hulu mu hina?
    kenapa kepala kamu itu?
Pelafalan

Bahasa Nias

[sunting]

hulu [nia]

Nomina
  1. punggung
    Asese so khönia wökhö hulu.
    Dia sering merasakan sakit punggung.